Switch to English
Στις 23 Οκτωβρίου 2006 ένα album με την ονομασία Tell me about America πήρε την θέση του στα ράφια των ελληνικών δισκοπωλείων. Στο εξώφυλλο η teenager με το 50’s vintage look βγαλμένη μέσα από ταινίες του Humphrey Bogart, σε προϊδέαζε για κάτι που δεν θα είχε καμία σχέση με ότι έχεις ακούσει μέχρι τώρα ενώ το λογότυπο της Klik records σου έδινε ξεκάθαρες υποσχέσεις για την ποιότητα. Τα 74 λεπτά καθαρής μουσικής απόλαυσης που ακολούθησαν μετά από ένα job opportunity στην FedEx, πιστοποίησαν απλά τις υποψίες σου ότι εκείνο το πρωί δεν είχες αγοράσει μόνο ένα καλό CD, αλλά ένα ταξίδι στα πιο luxury hot spots της Νέας Υόρκης.
Από τότε το album σημειώνει μεγάλη επιτυχία τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό ενώ κομμάτια του όπως το Mrs Daisy May, το Battery Calm και το Girl One Day έγιναν αναπόσπαστο μέρος στις playlist πολλών sophisticated και μη ραδιοφωνικών σταθμών της χώρας. Την παραγωγή στο info side ενός από τα πιο άρτια jazzy–freestyle albums των τελευταίων χρόνων υπογράφει ο κύριος Sunset Blvd.
Ο Γιώργος Δουδός (Sunset Blvd) ξεκίνησε το 1995 δημιουργώντας το project Delay Exhibition ενώ 3 χρόνια αργότερα ηχογράφησε τον Spike Tee (Morcheeba, Bomb the Bass) με τον Michael Blake των American Alphabet Soup. To 2000 συνεργάστηκε με τον Rootsman και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το Little με την συμμετοχή του J-Walk από την Grandcentral Records. Τον Ιούνιο του 2005 έγραψε το πρώτο του προσωπικό album Versions of Truth και λίγο αργότερα ξεκίνησε το project με το οποίο και είναι τώρα γνωστός σαν Sunset Blvd.
Βυθισμένος κάπου ανάμεσα στα γραφεία του περιοδικού του στην Θεσσαλονίκη και στο προσωπικό του studio, δεν σταματάει ούτε στιγμή να ψάχνει την τελειότητα στις δημιουργικές του ανησυχίες και να αναζητάει την υψηλή αισθητική με ότι ασχολείται. Πίνοντας τον καφέ του black και κάνοντας κολλητή παρέα με τον cowboy της Marlboro έχει μάθει να ζει την ζωή όπως ακριβώς αυτός θέλει μακριά από τις ταμπέλες που τον περιβάλουν.
συνομίλησε με τον Αλέξανδρο Μαραγκό.
» Έχουν περάσει σχεδόν 10 μήνες μετά την κυκλοφορία του πρώτου σου προσωπικού album σαν Sunset Blvd, “Tell me about America”. Κοιτώντας τώρα πια πίσω στις μέρες παραγωγής του, τι πιστεύεις ότι ήταν τελικά αυτό που σε επηρέασε και σε οδήγησε σε έναν τόσο jazzy και sensitive ήχο;
Πέρα από την προτίμηση μου στη μαύρη και αμερικανική μουσική γενικότερα, ίσως τελικά να ήταν η απέχθεια μου για τα one drum loop και one bass line tracks, με ένα μοτίβο που δύσκολα μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς μελωδία. Η σημερινή electronica είναι στο χειρότερο δυνατό σημείο της. Χρειάζεται προσπάθεια πια για να γράψεις τόσο κακά κομμάτια σαν και αυτά που κυκλοφορούν.O jazzy ήχος και το όποιο sensitivity που υπάρχει και ακούγεται στο Tell me about America είναι ίσως το ελάχιστο δυνατό που θα μπορούσα να κάνω από σεβασμό στον εαυτό μου. Δεν μπορώ να σου πω με σιγουριά πως αυτός ο jazzy ήχος είναι ο αγαπημένος μου. Ξέρω όμως το πόσο καλά μπορεί να με εκφράσει. Το πόσο κοντά βρίσκεται στον cool sensitive ήχο που επιδιώκω. Δεν μου αρέσει τουλάχιστον στη μουσική να είμαι άχρωμος και άοσμος. Δεν πιστεύω και δεν θέλω να έχω ούτε κραυγαλέους ούτε ανόητους ακροατές.
» Η διαφορά της μουσικής με την πραγματικά καλή μουσική, είναι ότι η δεύτερη καταφέρνει να επηρεάσει την διάθεση του ακροατή. Πιο είναι για εσένα το συστατικό για την δημιουργία πραγματικά καλής μουσικής;
Καταρχήν η όποια μουσική ευφυΐα του δημιουργού της. Η ωριμότητα ως ένα βαθμό. Η αποδέσμευση από ουτοπικές αναζητήσεις και εφηβικά wanabee “I’m a rock star” ή “I’m a dj” όνειρα... Η συνειδητοποίηση του ρόλου της μουσικής και το βάρος που πρέπει να αισθάνεσαι όταν κυκλοφορείς ένα album. Η ευαισθησία που σε διακρίνει σαν άτομο ίσως;
» Αποστασιοποιείσαι ποτέ από τον ρόλο του δημιουργού? Έχεις προσπαθήσει να ακούσεις την μουσική σου καθαρά και μόνο από την θέση του ακροατή και αν ναι, υπάρχουν κάποια favorites και γιατί;
Ξέρω τις περισσότερες φορές ποια tracks είναι πιο κοντά σε μένα και πόσα από αυτά μπορεί να είναι πιο κοντά στο ραδιόφωνο. Δένομαι πάρα πολλές φόρες με τα κομμάτια μου. Δένομαι με δυο τρεις νότες που τις ακούω διαφορετικά. Με μια συγχορδία που με αγγίζει με την απλότητα της. Με ένα θλιμμένο pad. Ο ακροατής κάποια στιγμή φτάνει να ακούει τα ίδια πράγματα με εσένα. Μπαίνει μέσα στο κομμάτι όσο και εσύ. Το βιώνει και το πιστεύει. Γι’αυτό δεν μπορείς να τον ξεγελάσεις ποτέ. Ποτέ μα ποτέ. Ούτε για τον αν ήσουν ειλικρινής απέναντι του, ούτε για το αν ήσουν ψεύτης και υποκριτής. Πάνω σε αυτήν τη βάση θα ξεχώριζα τα Ocean Shores,το Cigarette Springs, το America! America!, το Battery Calm, το Mrs. Daisy May. Γιατί είναι favorites; Γιατί είναι ωραία. Γιατί κανείς δεν μπορεί να με πείσει για το αντίθετο.
» Ποιες είναι οι πιο δημιουργικές σου ώρες;
Βράδυ. 11-6.
» Τι κάνεις αυτή την εποχή;
Ασχολούμαι με το InDesign. Το Photoshop και άλλα προγράμματα της Adobe. Με το Crawford magazine σαν small, upper class, press. Με την οπτική δημιουργικότητα, τις "οπτικές γραφικές τέχνες". Με το γράμμα σαν σύμβολο και την σύνταξη σαν επικοινωνία.
» Πώς προέκυψε το Crawford magazine και που απευθύνεται;
Το Crawford ξεκίνησε τον περασμένο Αύγουστο, σαν μια εκδοχή, σαν ένα concept πάνω στον περιοδικό τύπο, που με συμπληρώνει ως το βαθμό που το επιτρέπω. Το ενδιαφέρον του βρίσκεται περισσότερο στον λόγο και την εικόνα. Στο άγνωστο θέμα και την άλλη όψη του ελληνικού πολιτιστικού και περιοδικού νομίσματος. Το Crawford μου έδωσε τη δυνατότητα να ασχολούμαι γραπτά με τον κόσμο. Από την Αμερική ως την Ασία. Να μιλώ μια παγκόσμια γλώσσα δίχως να είμαι διευθετημένος και περιορισμένος σε μια ελληνική far out πραγματικότητα. Για το Crawford είμαι και υπερήφανος και αισιόδοξος για το μέλλον του.
» Αν θα έβαζες ένα soundtrack στο Crawford πιο track θα επέλεγες;
Ωραία ερώτηση. Δεν το σκέφτηκα. To New York, New York ίσως… Άγνωστος ανάμεσα σε αγνώστους. Αν τα καταφέρω εκεί μπορώ να τα καταφέρω παντού… Μάλλον του πάει…
» Τι να περιμένουμε δισκογραφικά;
Ένα νέο cd album το 2008. Πιθανότατα το Φεβρουάριο. Με αρκετά κομμάτια. Άλλα dancy, άλλα sad. Άλλα jazzy, άλλα blues. Με ώμους real-life στίχους. Με όσο το δυνατόν περισσότερες μελωδίες. Creative και responsible.
» Διαφορές η ομοιότητες της καινούργιας δουλειάς με το Tell me about America;
Δεν ξέρω πόσες διαφορές μπορεί να έχει. Ποτέ δεν κάνω ίδιους δίσκους. Μπορεί να έχει σαν εφαλτήριο την Αμερική και τον ήχο της. Το Manhattanή το L.A. Το vibe τους. Ίσως θα είναι λίγο περισσότερο street και serious. Ίσως περισσότερο blue.
» Πιο είναι το motto σου;
Trust no one.
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο GoCulture
