• Journalism
» Digital Artwork - Multimedia Journalism
• Creative Contemporary Photography
» Getty Images [USA] | Getty Images [GR]
• Radio
» Evolved Radio
• Labels
» Thinner Netlabel
» Playloop Records
• Studios
» Abbey Road Studios
» Viking Lounge Mastering | Paul Stefanidis [Engineer]
• 2008 Music Industry
» Winter Music Conference
» Global Gathering
» Grammy Awards
• Composers
» Hans Zimmer
» Harry Gregson-Williams
» James Newton-Howard
» Craig Armstrong
» Edward Shearmur
» Steve Jablonsky
» James Horner
» David Arnold
» John Williams
» Clint Mansell
» Howard Shore
» Thomas Newman
» John Powell unofficial
» Klaus Badelt unofficial
• Producers
» Jerry Bruckheimer Films
• Independent Producers Conference
» Sundance Film Festival
• British Academy of Film and Television Arts
» BAFTA Awards
• Academy of Motion Picture Arts and Sciences
» OSCAR Awards
• Academy of Television Arts and Sciences
» EMMY Awards
• Television
» Late Show with David Letterman [CBS]
» The Tonight Show with Jay Leno [NBC]
» The Hour with George Stroumboulopoulos [CBC]
• Video Editing
» Avid Media
» Final Cut Pro
» Premiere
» After Effects
• Custom Camera Packages
» Zacuto
• Audio Production
» Pro Tools HD Digidesign
» Steinberg Media
• Adobe Systems
For general information mail to:
info@alexandrosmaragos.com
For bookings contact at:
bookings@alexandrosmaragos.com
» If you want to submit files use The Momentum DropBox service
A Royal Academy of Music graduate, Craig Armstrong passed through the ranks of his native city's band culture (a band member of Hipsway, Texas and The Big Dish) to become one of the world's most sought-after and respected composers and arrangers. In the contemporary field, Madonna, U2, Björk and Massive Attack are among the acts to have benefited from his talents, but he is also a skilled and experienced writer for theatre and film. Amongst his many credits are the scores for the Baz Luhrmann hits, William Shakespeare's 'Romeo + Juliet' (for which he received the Anthony Asquith BAFTA Award and an Ivor Novello for Best Original Score) and 'Moulin Rouge' (for which he received a Golden Globe Award and the American Film Institute Award).
His latest work Memory Takes My Hand, released on June 02, 2008.
Tony's trademark is his stylish kinetic choppy fast editing. His films are known for their rich visual style, with dazzling cinematography and beautiful production designs. He often works with Film Editors Chris Lebenzon and Christian Wagner, Harry Gregson-Williams for his Film Scores and Denzel Washington for the leading roles. Tony has currently a total of 3 in-development films:
- Emma's War (2011) (in production)
- The Warriors (2010) (pre-production)
- Unstoppable (2010) (post-production)
The BMW film series, The Hire was a series of eight short films (each about eight minutes long, on average) produced for the Internet in 2001 and 2002. A form of branded content, all eight films featured popular directors from across the globe, starred Clive Owen as the "Driver".
Tony Scott directed one of these eight films, Beat the Devil. A 9minute state-of-the-art stylish sort-film featuring Clive Owen, Gary Oldman, Danny Trejo, James Brown & Marilyn Manson.Music composed by Harry Gregson-Williams.
Montage / Editing by Skip Chaisson.
Plot: Decades ago, James Brown sold his soul to the devil for fame and fortune. Now he wishes to renegotiate. Hired to take Mr. Brown to a rendezvous with the devil (Gary Oldman), the driver soon finds himself entangled in fiendish plans. Tony Scott directs Clive Owen in a satirical duel between good and evil.
Neo Kekkonen
28 Tuntia Jyvaskylassa 720p XVID AC35.0.avi (386 MB)
.: Music (Separated) :.
Stereo: 28 Tuntia Stereo 320kbps.mp3 (19 MB)
Multichannel: 28 Tuntia 5.0 640kbps.ac3 (38 MB)
Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 license.
The video should only be presented with its original music.
Download information:
» Right-click the above video link and "save target as"
» It is a 386MB file so be patience.
.: About the project :.
Equipment used:
- Sony DSC-R1
- Self-made analog triggers
(a basic 555 timer circuit with a potentiometer and a relay wired to RM-VD1 remote)
- Filters (ND, gradient ND, polarizer)
Software used:
- After Effects (+ GBDeflicker plugin)
- VirtualDub (+ Deshaker filter)
- Premiere
- FL Studio and several VST plugins
The process
1. Filming
- Time between shots varied from under 1 second for fast-moving subjects
to up to 20 seconds for landscapes
- Most of the takes were about 300 shots per take
(translating to 12 seconds at 25 fps)
- Most of the material was shot at the resolution of 1296x864 pixels
for easy cropping to 720p
- A total of 95000 still images were shot
(over an hour of video) from which the best takes were selected
- Longest take lasted about 10 hours
2. Processing
- Color correction
- Deshaking (some shooting locations, like radio masts, were unstable)
- Deflicking (automatic settings were used in some cases to compensate for changes in light amount, which resulted in flickering that had to be removed)
3. Editing video and composing the music
In preliminary editing stages rhythm clips of different time signatures were used to decide the duration of shots and sequences. Music was then composed according to themes in the video - ambient synths for landscapes, fast synths for people, intense beats for cars etc.
• The entire project took about 5 months to complete.
Crawford magazine July 2008 cover | Editor - Art Director: George Doudos
Read the Interview with George Doudos (Sunset Blvd)
Download issues June - April at Crawford mag issues section.
Switch to Greek
On October 23, 2006 an album called Tell me about America took its place on the shelves of the Athenian record stores. On its cover a teenaged girl with a vintage look straight from the 50s in a Humphrey Bogart movie style was kind of telling you that you’re about to listen something entirely new, while the Klik Records sign was a clear promise of quality. In the 74 minutes of clean-cut musical pleasure that were following the FedEx job opportunity you were already convinced that you had not just bought a great CD but also a trip to New Yorks’ most luxury hot spots.
The album has been selling a lot since then in Greece and overseas and songs like Mrs Daisy May, Battery Calm and Girl One Day are always in the play lists of many of the country’s sophisticated radio stations. At the info side of one of the most flawless jazzy–freestyle albums we’ve seen in the last years we read the name of the producer: Mr. Sunset Blvd.
George Doudos (Sunset Blvd) started in 1995 with the Delay Exhibition project, while three years later he recorded Spike Tee (Morcheeba, Bomb the Bass) with Michael Blake of the American Alphabet Soup. In 2000 he collaborated with Rootsman and the same year he released Little with J-Walk from Grandcentral Records. In June 2005 he recorded his first personal album Versions of Truth and some time later he kicked off the project by which he’s mostly known until now: Sunset Blvd.
Lost somewhere between the offices of his magazine in Thessaloniki and his personal studio, he is always after perfection in his creative work and aesthetic quality in everything he does. Drinking his coffee always black and being a dear buddy of Marlboro’s cowboy, he has learnt to live his life exactly as likes, keeping a distance from labels that surround him.
» It’s been almost a year since 'Tell me about America', your first personal album as Sunset Blvd, was released. Looking back at the time you were working on it, what do you think was it that made you use such a jazzy and sensitive sound?
Well, my love for African American music was one think but what counted a lot probably was my distaste for the one drum loops and the one bass line tracks, with a theme that you could hardly call a melody. Today’s electronica is at its worst possible moment. It takes a lot of effort to create pieces that are as bad as the ones in the market these days. The jazzy sound and sensitivity you hear in Tell me about America is probably the least possible thing I could do out of respect to myself. I cannot tell you a hundred percent that this jazzy sound is my favorite. But I know how well it can express me, how close it is to the cool sensitive sound I’m after. In music at least, I don’t like being colorless and boring. I don’t believe I have and I don’t want to have howling or silly listeners.
» The difference between music and really good music is that the latter changes the listener’s mood. What is the ingredient that you need to make really good music?
The artist’s music intelligence is one thing. His maturity, up to a point, is another. His disconnection from utopian quests and teenaged wanabee I’m-a-rock-star or I’m-a-dj dreams... Realizing the role of music and the responsibility you have when releasing an album. The sensitivity you have as an individual maybe?
» Do you ever keep a distance from the role of the creator? Have you tried to listen to your music as a listener only and if you have, do you have any favorite pieces and why?
Most of the times I know which tracks are closer to me and which are closer to a radio logic. Many times I feel attached to my pieces. I feel closer to some tunes that I listen to differently, or with a chord that touches me with its simplicity, or with a sad pad. Some time the listener listens to the same things as you do. He enters to a song as much as you do, he lives it and believes in it. This is why you can never fool them. Never ever. They always know if you were honest or a hypocrite and a liar. With all these in mind, I’d choose pieces like Ocean Shores, Cigarette Springs, America! America!, Battery Calm, Mrs. Daisy May. Why are these favorites; Because they’re beautiful. Because no one can convince me they are not.
» What is the most creative time of your day?
Night. 11-6.
» What are you up to these days?
I work with InDesign, Photoshop and other Adobe programs. With Crawford magazine as a small, upper class press. With visual creativity, the “visual graphic arts.” With the letter as a symbol and editing as a form of communication.
» How did you come up with Crawford magazine and who does it target?
Crawford started last August as a new version, a new concept for magazines, which completes me up to the point I allow it to. Its significance is based on texts and images, the unknown story and the other side of the Greek cultural press. Crawford allowed me to communicate in written with the people. From America to Asia. It allowed me to talk a universal language without being limited by a Greek far out reality. I’m proud of Crawford and very optimistic about its future.
» If you had to pick a soundtrack for Crawford which would it be?
Good question. I have never thought about this. New York, New York may be… Unknown among the unknown. If I can make it there, I’ll make it anywhere… I think it goes well with it…
» Any new album coming up?
A new CD album in 2008. Probably February. With lots of tracks, some dancy, other sad, or blues. With bold real-life lyrics and as many melodies as possible. Creative and responsible.
» Differences or similarities of your new work with Tell me about America?
I don’t know how much different it can be. I never do the same albums. It may be touching America and its sounds, Manhattan or LA. Their vibe. It may be a little more street and serious. May be more blue.
» Which is your motto?
Trust no one.
Interview published at GoCulture
Switch to English
Στις 23 Οκτωβρίου 2006 ένα album με την ονομασία Tell me about America πήρε την θέση του στα ράφια των ελληνικών δισκοπωλείων. Στο εξώφυλλο η teenager με το 50’s vintage look βγαλμένη μέσα από ταινίες του Humphrey Bogart, σε προϊδέαζε για κάτι που δεν θα είχε καμία σχέση με ότι έχεις ακούσει μέχρι τώρα ενώ το λογότυπο της Klik records σου έδινε ξεκάθαρες υποσχέσεις για την ποιότητα. Τα 74 λεπτά καθαρής μουσικής απόλαυσης που ακολούθησαν μετά από ένα job opportunity στην FedEx, πιστοποίησαν απλά τις υποψίες σου ότι εκείνο το πρωί δεν είχες αγοράσει μόνο ένα καλό CD, αλλά ένα ταξίδι στα πιο luxury hot spots της Νέας Υόρκης.Από τότε το album σημειώνει μεγάλη επιτυχία τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό ενώ κομμάτια του όπως το Mrs Daisy May, το Battery Calm και το Girl One Day έγιναν αναπόσπαστο μέρος στις playlist πολλών sophisticated και μη ραδιοφωνικών σταθμών της χώρας. Την παραγωγή στο info side ενός από τα πιο άρτια jazzy–freestyle albums των τελευταίων χρόνων υπογράφει ο κύριος Sunset Blvd.
Ο Γιώργος Δουδός (Sunset Blvd) ξεκίνησε το 1995 δημιουργώντας το project Delay Exhibition ενώ 3 χρόνια αργότερα ηχογράφησε τον Spike Tee (Morcheeba, Bomb the Bass) με τον Michael Blake των American Alphabet Soup. To 2000 συνεργάστηκε με τον Rootsman και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε το Little με την συμμετοχή του J-Walk από την Grandcentral Records. Τον Ιούνιο του 2005 έγραψε το πρώτο του προσωπικό album Versions of Truth και λίγο αργότερα ξεκίνησε το project με το οποίο και είναι τώρα γνωστός σαν Sunset Blvd.
Βυθισμένος κάπου ανάμεσα στα γραφεία του περιοδικού του στην Θεσσαλονίκη και στο προσωπικό του studio, δεν σταματάει ούτε στιγμή να ψάχνει την τελειότητα στις δημιουργικές του ανησυχίες και να αναζητάει την υψηλή αισθητική με ότι ασχολείται. Πίνοντας τον καφέ του black και κάνοντας κολλητή παρέα με τον cowboy της Marlboro έχει μάθει να ζει την ζωή όπως ακριβώς αυτός θέλει μακριά από τις ταμπέλες που τον περιβάλουν.
συνομίλησε με τον Αλέξανδρο Μαραγκό.
» Έχουν περάσει σχεδόν 10 μήνες μετά την κυκλοφορία του πρώτου σου προσωπικού album σαν Sunset Blvd, “Tell me about America”. Κοιτώντας τώρα πια πίσω στις μέρες παραγωγής του, τι πιστεύεις ότι ήταν τελικά αυτό που σε επηρέασε και σε οδήγησε σε έναν τόσο jazzy και sensitive ήχο;
Πέρα από την προτίμηση μου στη μαύρη και αμερικανική μουσική γενικότερα, ίσως τελικά να ήταν η απέχθεια μου για τα one drum loop και one bass line tracks, με ένα μοτίβο που δύσκολα μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς μελωδία. Η σημερινή electronica είναι στο χειρότερο δυνατό σημείο της. Χρειάζεται προσπάθεια πια για να γράψεις τόσο κακά κομμάτια σαν και αυτά που κυκλοφορούν.O jazzy ήχος και το όποιο sensitivity που υπάρχει και ακούγεται στο Tell me about America είναι ίσως το ελάχιστο δυνατό που θα μπορούσα να κάνω από σεβασμό στον εαυτό μου. Δεν μπορώ να σου πω με σιγουριά πως αυτός ο jazzy ήχος είναι ο αγαπημένος μου. Ξέρω όμως το πόσο καλά μπορεί να με εκφράσει. Το πόσο κοντά βρίσκεται στον cool sensitive ήχο που επιδιώκω. Δεν μου αρέσει τουλάχιστον στη μουσική να είμαι άχρωμος και άοσμος. Δεν πιστεύω και δεν θέλω να έχω ούτε κραυγαλέους ούτε ανόητους ακροατές.
» Η διαφορά της μουσικής με την πραγματικά καλή μουσική, είναι ότι η δεύτερη καταφέρνει να επηρεάσει την διάθεση του ακροατή. Πιο είναι για εσένα το συστατικό για την δημιουργία πραγματικά καλής μουσικής;
Καταρχήν η όποια μουσική ευφυΐα του δημιουργού της. Η ωριμότητα ως ένα βαθμό. Η αποδέσμευση από ουτοπικές αναζητήσεις και εφηβικά wanabee “I’m a rock star” ή “I’m a dj” όνειρα... Η συνειδητοποίηση του ρόλου της μουσικής και το βάρος που πρέπει να αισθάνεσαι όταν κυκλοφορείς ένα album. Η ευαισθησία που σε διακρίνει σαν άτομο ίσως;
» Αποστασιοποιείσαι ποτέ από τον ρόλο του δημιουργού? Έχεις προσπαθήσει να ακούσεις την μουσική σου καθαρά και μόνο από την θέση του ακροατή και αν ναι, υπάρχουν κάποια favorites και γιατί;
Ξέρω τις περισσότερες φορές ποια tracks είναι πιο κοντά σε μένα και πόσα από αυτά μπορεί να είναι πιο κοντά στο ραδιόφωνο. Δένομαι πάρα πολλές φόρες με τα κομμάτια μου. Δένομαι με δυο τρεις νότες που τις ακούω διαφορετικά. Με μια συγχορδία που με αγγίζει με την απλότητα της. Με ένα θλιμμένο pad. Ο ακροατής κάποια στιγμή φτάνει να ακούει τα ίδια πράγματα με εσένα. Μπαίνει μέσα στο κομμάτι όσο και εσύ. Το βιώνει και το πιστεύει. Γι’αυτό δεν μπορείς να τον ξεγελάσεις ποτέ. Ποτέ μα ποτέ. Ούτε για τον αν ήσουν ειλικρινής απέναντι του, ούτε για το αν ήσουν ψεύτης και υποκριτής. Πάνω σε αυτήν τη βάση θα ξεχώριζα τα Ocean Shores,το Cigarette Springs, το America! America!, το Battery Calm, το Mrs. Daisy May. Γιατί είναι favorites; Γιατί είναι ωραία. Γιατί κανείς δεν μπορεί να με πείσει για το αντίθετο.
» Ποιες είναι οι πιο δημιουργικές σου ώρες;
Βράδυ. 11-6.
» Τι κάνεις αυτή την εποχή;
Ασχολούμαι με το InDesign. Το Photoshop και άλλα προγράμματα της Adobe. Με το Crawford magazine σαν small, upper class, press. Με την οπτική δημιουργικότητα, τις "οπτικές γραφικές τέχνες". Με το γράμμα σαν σύμβολο και την σύνταξη σαν επικοινωνία.
» Πώς προέκυψε το Crawford magazine και που απευθύνεται;
Το Crawford ξεκίνησε τον περασμένο Αύγουστο, σαν μια εκδοχή, σαν ένα concept πάνω στον περιοδικό τύπο, που με συμπληρώνει ως το βαθμό που το επιτρέπω. Το ενδιαφέρον του βρίσκεται περισσότερο στον λόγο και την εικόνα. Στο άγνωστο θέμα και την άλλη όψη του ελληνικού πολιτιστικού και περιοδικού νομίσματος. Το Crawford μου έδωσε τη δυνατότητα να ασχολούμαι γραπτά με τον κόσμο. Από την Αμερική ως την Ασία. Να μιλώ μια παγκόσμια γλώσσα δίχως να είμαι διευθετημένος και περιορισμένος σε μια ελληνική far out πραγματικότητα. Για το Crawford είμαι και υπερήφανος και αισιόδοξος για το μέλλον του.
» Αν θα έβαζες ένα soundtrack στο Crawford πιο track θα επέλεγες;
Ωραία ερώτηση. Δεν το σκέφτηκα. To New York, New York ίσως… Άγνωστος ανάμεσα σε αγνώστους. Αν τα καταφέρω εκεί μπορώ να τα καταφέρω παντού… Μάλλον του πάει…
» Τι να περιμένουμε δισκογραφικά;
Ένα νέο cd album το 2008. Πιθανότατα το Φεβρουάριο. Με αρκετά κομμάτια. Άλλα dancy, άλλα sad. Άλλα jazzy, άλλα blues. Με ώμους real-life στίχους. Με όσο το δυνατόν περισσότερες μελωδίες. Creative και responsible.
» Διαφορές η ομοιότητες της καινούργιας δουλειάς με το Tell me about America;
Δεν ξέρω πόσες διαφορές μπορεί να έχει. Ποτέ δεν κάνω ίδιους δίσκους. Μπορεί να έχει σαν εφαλτήριο την Αμερική και τον ήχο της. Το Manhattanή το L.A. Το vibe τους. Ίσως θα είναι λίγο περισσότερο street και serious. Ίσως περισσότερο blue.
» Πιο είναι το motto σου;
Trust no one.
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο GoCulture
German producer Microstar achieved the status and recognition as one of the hottest Deep, Techhouse producers of the global dance scene. Drawing praise from djs, producers, and music fans across the world, Microstar quickly became known for his chart topping electric tracks. Searching for new directions in sound, he found his true love to create stories through audio. Jos (Microstar) invited Alex to remix one of his latest works "Time Signature".
Time Signature - Drifting Eve Remix
Written, Composed and Produced by Alex Maragos | Athens/Greece
Mastering by Paul Stefanidis at Viking Lounge Mastering studio | Sydney/Australia
© 2008 Playloop Records | Philadelphia, Pennsylvania/USA
- Forthcoming Release
&
Subscribe to:
Posts (Atom)
